22 Σεπ 2016

Κεφάλαιο ενδέκατο

Από την πολυθρόνα έβλεπε τον ήλιο να ανατέλει αργά και να φωτίζει τον τόπο. Έτσι όπως οι ακτίνες έπεφταν στο παράθυρό της πρόσεξε το λεκέ στην τραβηγμένη κουρτίνα. Πώς βρέθηκε εκεί ο λεκές; Άντε να κατεβάσει την κουρτίνα για πλύσιμο τώρα. Αφού θα μπει στον κόπο, ας κάνει και τις υπόλοιπες, να φρεσκομυρίσουν. Άδεια ήταν η μέρα της έτσι κι αλλιώς, ήλιο έχει, θα προλάβουν να στεγνώσουν. Να πιει τον καφέ της πρώτα και μετά.
Όχι πως ήταν ενδιαφέρουσα η μέρα της, αλλά τουλάχιστον είχε κάτι να απασχοληθεί, κάτι να περάσει την ώρα της. Δεν δούλευε. Ποτέ δεν είχε δουλέψει. Και τι δουλειά να έκανε; Στην εποχή της δε συνηθιζόταν να δουλεύουν οι γυναίκες. Ίσως στις μεγαλουπόλεις. Δεν είχε σπουδάσει, μετά βίας τέλειωσε το γυμνάσιο. Δυο χρόνια μετά γνώρισε τον άντρα της, αρραβωνιάστηκαν, παντρεύτηκαν. Και μετά ήρθε το παιδί. Έτσι γινόταν τότε. Γάμος και παιδιά. Αυτός ήταν ο σκοπός της γυναίκας. Να κάνει οικογένεια και μετά να φροντίζει την οικογένειά της. Απλό ακούγεται. Αλλά μερικές φορές δεν είναι τόσο απλό.  Εκείνη ήθελε κάτι διαφορετικό για τα παιδιά της. Κάτι καλύτερο. Για τη μοναχοκόρη της δεν ήθελε να έχει την ίδια ζωή που είχε εκείνη. Όχι πως δεν ήταν ευχαριστημένη. Έτσι γινόταν τότε. Αλλά για την κόρη της ήθελε μια καλύτερη τύχη. Να τελειώσει το σχολείο, να σπουδάσει, να βρει μια καλή δουλειά.
Θυμήθηκε την Εύα όταν ήταν μικρή. Το γλυκό προσωπάκι της, το αθώο χαμόγελό της. Πώς γίναν έτσι τα πράγματα; Γιατί γίναν έτσι τα πράγματα; Σε ποιον να ρίξει το φταίξιμο; Εκείνη έφταιγε. Εκείνη έφταιγε για όλα. Αλλά τι σημασία είχε να βρει το φταίχτη; Ό, τι έγινε δε μπορείς να το αλλάξεις, και με τη μοίρα δεν μπορείς να τα βάλεις. Άδικος κόπος, πάντα χαμένος θα βγαίνεις.
Τηλέφωνο. Την έβγαλε από τις σκέψεις της. Άντε, να τελειώσει τον καφέ, μια ρουφιά έμεινε, να ξεκινήσει τις δουλειές. Να ξεκινήσει να κυλάει η μέρα. Άλλη μια μέρα που θα περάσει με αναμνήσεις από χρόνια και λάθη περασμένα. Άλλη μια μέρα που το φταίξιμο θα πέσει πάλι σε εκείνη. Άλλη μια μέρα που δε θα μπορέσει να αλλάξει το παρελθόν. Παρά μόνο να το θυμηθεί, να βουρκώσει, ίσως να κλάψει, κι ωστόσο να ‘ρθει η νύχτα, κι ωστόσο να ξημερώσει και μετά οι αναμνήσεις και τα λάθη και το φταίξιμο πάλι απ’ την αρχή. Μια κασέτα, η ίδια κασέτα κάθε μέρα. Τόσα χρόνια με την ίδια κασέτα. Δεκαπέντε χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια. Αν ήταν αληθινή κασέτα θα είχε φθαρεί, θα είχε χαλάσει μέχρι τώρα. Μα του μυαλού οι κασέτες δουλεύουν αλλιώς, αντέχουν χρόνια και χρόνια. Δεν τις πιάνει η φθορά του χρόνου. Και κάτι άλλο. Οι κασέτες αυτές παίζουν μόνες τους, δεν σταματάνε όταν θες, όταν κουραστείς να ξαναζείς τα λάθη σου, να φορτώνεσαι τις κατηγορίες, όταν πρηστούν τα μάτια σου απ’ το κλάμα. Τόσα χρόνια πια, είχε μάθει πώς λειτουργούν. Και ήξερε ότι δε θα σταματούσαν τώρα κοντά. Το ήξερε, και δεν περίμενε τίποτα να αλλάξει.
Σκούπισε τα δάκρυά της και πήρε τις κουρτίνες να τις απλώσει στο μπαλκόνι. Ωραία μέρα σήμερα. Μπήκε μέσα κι έβαλε το φαΐ να ψήνεται. Κοτόπουλο στο φούρνο. Να πήγαινε μέχρι το φούρνο να πάρει λίγο ψωμί. Πάντα έμενε το μισό και μπαγιάτευε. Πόσο ψωμί να φάνε δυο άτομα; Αλλά και χωρίς ψωμί δε γίνεται. Πήρε λίγα ψιλά και τη ζακέτα της και βγήκε. Να σταματούσε και στο μίνι μάρκες να πάρει λίγο αλεύρι και αβγά, να φτιάξει ένα κέικ; Αλλιώς τι να κάνει το απόγευμα; Ή να πάρει ένα βιβλίο; Κοντά είναι το βιβλιοπωλείο, να πάει να χαζέψει τα βιβλία. Μέχρι να βγει απ’ το φούρνο ο ήλιος είχε φύγει και ψιχάλες έπεφταν αραιά και πού. Σε λίγο θα άρχιζε να βρέχει πιο δυνατά. Γρήγορα, να βιαστεί να πάει σπίτι, οι κουρτίνες στο μπαλκόνι θα βραχούνε. Όχι πως προλάβανε να στεγνώσουν και καθόλου Η καλή η μέρα- ή μάλλον η κακή- απ’ το πρωί φαίνεται. Μα της φάνηκε πως εκείνη δεν είχε δει καλή μέρα εδώ και χρόνια.

Έτοιμο το φαΐ. Σε κανένα μισάωρο θα γυρίσει ο άντρας της, να βάλει να φάνε, να σηκώσει το τραπέζι μετά, να πλύνει τα πιάτα. Αυτός να πάρει την εφημερίδα και τον καφέ του και να κάτσει στην πολυθρόνα στο σαλόνι απέναντι από την τηλεόραση. Εκείνη… Εκείνη να πηγαίνει πάνω κάτω στο σπίτι ψάχνοντας μια υποψία σκόνης, μια αφορμή να πιάσει το ξεσκονόπανο και να σκοτώσει λίγη ώρα. Αλλιώς τι να κάνει; Να κάτσει κι αυτή σε μια καρέκλα, να καρφώσει τα μάτια της στην τηλεόραση και να περιμένει να πέσει ο ήλιος. Να στρώσει πάλι το τραπέζι, να φάνε κάτι ελαφρύ, και μετά να περιμένουν λίγο ακόμα να περάσει η ώρα να πάνε για ύπνο. Τι ζωή, ε; 
Να τους έβλεπε άραγε η Εύα από ψηλά; Έτσι πίστευε, ότι πήγε στον παράδεισο. Να στενοχωριόταν άραγε ή να χαιρόταν με τη μιζέρια της; Μια πικρή εκδίκηση για όσα έγιναν; Όχι, όχι η Εύα της. Δεν ήταν χαιρέκακη, δεν είχε κακία μέσα της. Κι αν έγινε ψυχρή, δεν έφταιγε αυτή. Η ίδια την ανάγκασε με τη συμπεριφορά της, με τις απαγορεύσεις, με την αυστηρότητα. Το τελεσίγραφο. Αυτό το καταραμένο τελεσίγραφο που ξεστόμισε. Να μπορούσε να το πάρει πίσω. Μισή στιγμή, να πάει πίσω στο χρόνο, να σβήσει εκείνη τη στιγμή απ’ την κασέτα. Δύο δευτερόλεπτα, όσο διαρκεί η φράση « Ή θα το ρίξεις ή θα φύγεις από ‘δω μέσα!» Μα πώς; Πώς ξεστομίζει μια μάνα αυτές τις λέξεις; Πώς τολμά να αρνηθεί μια ζωή; Να απαγορεύσει μια ζωή; Λες και μπήκε ο διάβολος μέσα της και την τύφλωσε. Πώς ξεστόμισε τέτοια λόγια; Για τη γνώμη του κόσμου; Στα κομμάτια η γνώμη τους. Και τι λένε τώρα, τι γνώμη έχει τώρα ο κόσμος; Σαν πως δε συζητάνε ακόμα; Σαν πως δε λένε πως αυτή σκότωσε το παιδί της; Και τι θα βγει πως κρατάει το κεφάλι ψηλά σαν τις βλέπει και χαιρετάει με ένα νεύμα. Μέσα τις ξέρει πως έχουν δίκιο. Μάνα να αρνηθεί το παιδί της, είναι δυνατόν να μην το σκοτώσει; Να μην σκοτώσει την αγάπη, τη θέρμη που έχει στην καρδιά του όταν σκέφτεται κι όταν λέει τη λέξη «μάνα»; Αυτή, αυτή τη σκότωσε. Η νύχτα είναι κακός σύμβουλος δε λένε; Ανάθεμα την εκείνη τη νύχτα, που την έκανε από μάνα δολοφόνο. Ανάθεμα…

2 σχόλια:

  1. Πόσες φορές δεν έχουμε μετανιώσει για πράγματα που κάνουμε εν θερμώ.. και άντε μετά να τα σβύσεις από τον σκληρό δίσκο της μνήμης..!!
    Πόσο αληθινή θα μπορούσε να ήταν η ιστορία σου!! η καθημερινότητα της ηρωίδας σου μου θύμησε την δική μου...να είσαι καλα καλως σε βρήκα.!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο! Καλώς ήρθες και ελπίζω να σου αρέσει και η συνέχεια καθώς θα γράφεται. Καλές αναγνώσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή